Al geruime tijd ben ik fan van de boeken van Lieve Blancquaert en Annemie Struyf. Het begon met 'Insjallah, mevrouw', een prachtig boek over het leven van de Afghaanse vrouwen, een leven verborgen onder de bourka. Prachtig die 'echte' verhalen opgetekend door Struyf en geïllustreerd met foto's van Lieve. Ik had het nooit gedacht maar 'Mijn status is positief' , een boek over AIDS, heeft me nog meer geraakt. Vooral de verhalen uit Kenia waren bij wijlen zeer schokerend, maar ook de verhalen van Belgische AIDS-patiënten waren ontroerend. Vrijdag ben ik dan het nieuwste boek van Lieve Blancquaert gaan kopen '(straf)tijd', over het leven in de gevangenis (Leuven-hulp). Met verhalen en foto's van gedetineerden, hun familie, penitentiair beambtes, enz. Interessant, maar dit boek (waar ik ongeveer de helft van gelezen heb) raakt me een pak minder. Ligt het aan het onderwerp of is het doordat de verhalen niet door Struyf zijn gemaakt? Ik weet het eigenlijk niet. Maar dit neemt niet weg dat het toch nog steeds de moeite loont.03 december 2006
Straftijd
Al geruime tijd ben ik fan van de boeken van Lieve Blancquaert en Annemie Struyf. Het begon met 'Insjallah, mevrouw', een prachtig boek over het leven van de Afghaanse vrouwen, een leven verborgen onder de bourka. Prachtig die 'echte' verhalen opgetekend door Struyf en geïllustreerd met foto's van Lieve. Ik had het nooit gedacht maar 'Mijn status is positief' , een boek over AIDS, heeft me nog meer geraakt. Vooral de verhalen uit Kenia waren bij wijlen zeer schokerend, maar ook de verhalen van Belgische AIDS-patiënten waren ontroerend. Vrijdag ben ik dan het nieuwste boek van Lieve Blancquaert gaan kopen '(straf)tijd', over het leven in de gevangenis (Leuven-hulp). Met verhalen en foto's van gedetineerden, hun familie, penitentiair beambtes, enz. Interessant, maar dit boek (waar ik ongeveer de helft van gelezen heb) raakt me een pak minder. Ligt het aan het onderwerp of is het doordat de verhalen niet door Struyf zijn gemaakt? Ik weet het eigenlijk niet. Maar dit neemt niet weg dat het toch nog steeds de moeite loont.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Mijn moeder en ik bezochten een tijdje geleden de gevangenis van Tongeren. Alle gedetineerden zijn daar sinds april 2005 weg. De gevangenis is nu open voor bezoekers. Er hangen heel veel foto's van Lieve Blancquaert. Als je eens tijd hebt of in de buurt bent, zeker de moeite om eens te bezoeken.
Goeie tip, zullen we zeker doen. We hebben wel al de kans gehad in een 'echte', ik bedoel nog operationele gevangenis een bezoek te brengen. In Sint Gillis houden ze af en toe opendeurdagen (maar wel in één richting natuurlijk). Ik heb ook ooit selectiegesprekken in Leuven-Centraal gedaan (voor allerlei technische functies in de werkplaatsen). De gevangenen lopen daar dus vrij rond, wat me toen voornamelijk opviel was dat ze zo vriendelijk en beleefd waren: 'Dag Mevrouw, goedemorgen'.
Ik ben ook eens in Leuven centraal geweest, maar dan het kleine gevang, om de hoek, dat was met Marktrock, er was toen een speciaal programma voor de gedetineerden, een vriend van mij speelde toen in een groep die daar optrad, en ik was meegegaan, ik liep toen op het binnenplein tussen al de gevangenen (mensen in voorarrest denk ik), en trok foto's van het optreden, van de mensen daar durfde ik geen foto's te nemen, daar had ik wschlk ook wel toestemming voor moeten vragen.
Een reactie posten