Wel ik ben momenteel met een nieuw project gestart: leeftijdsbewust personeelsbeleid. Hoe oudere werknemers gemotiveerd tot op de pensioengerechtigde leeftijd aan het werk te houden ? En er ook nog voor zorgen dat men doorheen zijn hele carrière 'inzetbaar' blijft. De theorie ken ik, ik weet ongeveer wat er in onze organisatie leeft. Maar hoe denken jullie hierover? Wat maakt dat jullie zonder problemen en dolenthousiast zouden blijven werken tot je 65ste? Wees niet realistisch, hoe gekker het idee hoe beter.
skip to main |
skip to sidebar
Volg onze kleine nieuwtjes van elke dag.
Boekenkast
Blogarchief
- januari (1)
- december (3)
- november (5)
- oktober (2)
- september (2)
- augustus (4)
- juli (6)
- juni (6)
- mei (10)
- april (2)
- maart (8)
- februari (3)
- januari (7)
- december (9)
- november (11)
- oktober (16)
- september (7)
- augustus (17)
- juli (8)
- juni (4)
- mei (10)
- april (10)
- maart (29)
- februari (14)
- januari (18)
- december (32)
- november (14)
Onze website
Onze favoriete restaurantjes
- De Hermelijn - Kruishoutem
- La Butte aux Bois - Lanaken
- Kokoon - Leuven
- New Mexico - Leuven
- Pronto - Leuven
- Mandarin - Scherpenheuvel
3 opmerkingen:
Mmmm, dat hangt er natuurlijk vanaf Saskia in welke context. En ik weet niet of ik met mijn BO daar nu iets over kan zeggen. Belangrijk lijken me de vragen
- werkdruk laag houden (deadlines, altijd maar weer beroep doen op de hard werkenden ipv werkverdeling, etc. zijn verkeerde signalen van de werkgever uit)?
- sfeer onder collega's optimaal houden (vb. wij eten tijdens de middag samen met collega's, maar praten nooit over het werk ... dat is een zelfgemaakte regel die beter helpt ontspannen)
- werknemers meer vrijheden geven inzake uur van beginnen, uur van weggaan, thuiswerk,...
- blijven evalueren met werknemers en de wensen van de werknemer zo goed mogelijk trachten te benaderen.
- combinatie job - thuis moet haalbaar blijven
MAAR, hier ligt mijns inziens het hele probleem: mensen willen de dag van vandaag te veel. Ze willen een huishouden, kinderen, een huis, een partner, hobby's, etentjes, noem maar op én een voltijdse baan. De vraag die ik me ook stel is of ze voor die voltijdse baan bewust kiezen of voelen dat ze bijna geen andere keuze hebben (omdat ze anders niet rond komen)? Hier ligt een opdracht op hoger politiek niveau. Ik ben erg pessimistisch over hoe onze overheid omgaat met het opvoeden van onze kinderen, de kosten die mensen moeten maken, enz. De stress die mensen voelen ligt in het té veel, niet in de aard van het werk denk ik. En als je stress voelt ben je tenslotte nergens jezelf en geef je het vlugger op. Dus ik denk dat je bij dit thema niet anders kan dan breder kijken,... Kijk niet alleen naar je eigen dienst of eigen ministerie. Op maatschappelijk vlak moet er iets veranderen denk ik,... daar vooral.
Voor mij persoonlijk zou een antwoord op je vraag zijn:
- een afwisseling in taken
- een baas die je aanmoedigt
- collega's die je aanmoedigen
- een toffe sfeer op het werk
- dicht bij huis werken
- een minimum aan uren werken
- veel vakanties hebben
- een juiste werkverdeling
- mogelijkheid tot sporten tijdens de middag
(maar kijk, 7 van de 9 dingen die ik hier opsom zijn bij mij voldaan en toch ben ik burned out op mijn 30ste dan nog wel!!!!)
Ik kan hier nog heel veel schrijven, ... een heel debat. Misschien ook iets voor de 20ste. We gaan niet toekomen met 1 avond.
:-)
Dan moeten we nog een tweede avond zoeken hé! Jouw aanvoelen komt wel overeen met de theorie, maar ja, die moet ik wel nog aan de managers en de minister verkopen. Het scheelt te weten dat er binnen 10 jaar een groot tekort op de arbeidsmarkt (en zeker ook binnen de federale overheid) zal zijn en men dus min of meer vragende partij is.
Wel, ik denk er dikwijls aan als er weer nieuwe 'tools' en 'projecten' geïmplementeerd worden of ik dat tempo om dat telkens weer opnieuw te leren, kan bijhouden. Ik word 46, heb geen burnout omdat ik eigenlijk pas op mijn 37ste aan de overheid begonnen ben, maar ik merk dat de 'nieuwe dingen' in zo'n tempo elkaar opvolgen dat het soms niet fijn meer is. Je krijgt nog amper de tijd om iets volledig onder de knie te krijgen of men is al met weer een nieuwe versie daar :-).
Ik denk dat de combinatie job-thuis voor jongere werknemers met kinderen méér een probleem is dan voor oudere.
Ik moet alvast naar niemand kijken om naar huis te gaan als er iets speciaal is of als er een deadline moet gehaald worden, maar het moet natuurlijk niet een gans jaar de spuigaten uitlopen.
Ik denk dat men, om zo lang mogelijk aan het werk te blijven, zich moet goed voelen op het werk nog (maar is dat niet voor iedereen anders?, de een wil gerust gelaten worden, de ander wil actief betrokken blijven) en dat er thuis niemand of niets aan je mag trekken (een man die al gepensioneerd is bvb en die aan je zaagt om ook thuis te blijven). Of kleinkinderen waar je op wil letten. Of misschien zijn mensen ziek geweest en beseffen ze dat het leven zo kort is...
Maar ik vind het een interessant project. Als je 'dienstoverschrijdende' personen nodig hebt om mee te werken, mag je een beroep op me doen :-))).
Een reactie posten