Uit liefde voor het leven

Dat is de titel van het laatste boek van Benoîte Groult dat ik net uit heb. Groult vertelt het verhaal van Alice, een 85-jarige feministe en haar dochter Marion (65). En handelt vnl over de manier waarop mensen ouder worden, héél langzaamaan, zonder het zelf te beseffen tot het dan eindelijk zover is: je bent oud. Iets dat me ook in het boek is opgevallen is het ontbreken van schrik om te sterven bij ouderen. Ik merk dit ook rondom mij, bij laat ons zeggen 80+-ers. Ze hebben zoiets van: 'sterven moet nog niet, maar als het komt dan is het goed. Ik heb een goed leven gehad, het hoeft niet meer per sé'. Een gevoel dat ik, met mijn 33 lentes, moeilijk kan vatten, maar dat ik echt wel merk bij hoogbejaarden.

Terug naar het boek nu: zeer goed, wel niet hetzelfde niveau als 'zout op mijn huid' en de vertaling liet hier en daar toch te wensen over. Groult is ondertussen trouwens ook al 86 jaar en nog steeds even hard en kritisch.

World Press Photo 2006: mijn favoriet

De winnende foto van de World Press Photoprijs 2006 vond ik héél mooi, het contrast tussen de jonge hippe mensen met de verwoeste Libanese stad op de achtergrond het doet toch iets met een mens (ook al laten de jongeren op de foto weten dat de foto totaal verkeerd geïnterpreteerd wordt). Maar deze vind ik eigenlijk nog veel beter. Op de foto wordt een veroordeelde Mexicaans inbreker weergegeven. De foto is van Daniel Aguilar (Reuter).

Ziek

Fernand is ziek, griepachtig gedoe zo. Ik hoop dat het niet te erg is. Dus onze plannen voor het weekend worden wat bijgestuurd. Iets rustiger dus !

Doei

Besparingen

Na bijna 10 dagen, krijgen jullie nu twee berichtjes in eens. Het kan weer eens niet op.

Gewoon om de absurdheid van de 'symbolische' besparingsacties te benadrukken. Twee weken geleden moesten we het licht '5 minuten' uitschakelen en vandaag de verwarming dicht draaien (wat natuurlijk niet veel zin had bij dit prachtige weer). Volgende week een avondje zonder TV ?

Eigenlijk is dit toch wel een beetje absurd niet. Waarom geen 'dag zonder comfort' organiseren. Dit zou pas effect hebben. Natuurlijk enkel voor privégebruik, want de economische kost van een dag zonder elektriciteit zou aanzienlijk zijn. Nee gewoon een dag zonder de alledaagse luxe: geen pc, geen tv, geen radio, kaarslicht, geen microgolfoven, een droge boterham en water, geen auto, geen telefoon, geen stromend water uit de kraan, ... . Terug naar de essentie, voor één dag. Maar ja ik vermoed dat ik hiervoor niet veel medestanders zal vinden.

Gouden Uil

Begin deze week werden de nominaties voor de Gouden Uil bekend gemaakt:

• Remco Campert - Het satijnen hart
• Arnon Grunberg - Tirza
• Tom Lanoye - Het derde huwelijk
• Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen
• Christiaan Weijts - ART.285b

Twee van die boeken heb ik gelezen: 'Het derde huwelijk' van Lanoye, wat ik persoonlijk een zeer goed boek vond en 'De helaasheid der dingen' van Dimitri Verhulst, daar kan ik kort over zijn: niet echt mijn ding (hoewel het boek langs alle kanten bejubeld wordt). Hebben jullie de andere boeken gelezen ?

Op 31 maart wordt de winnaar bekend gemaakt. Wil je stemmen voor de publieksprijs neem dan een kijkje op de site: http://www.degoudenuil.be/site/content/formulier.asp

Stil

Het is stil op onze blog hé ! Dit betekent dat het hier héél erg druk is. Na een weekje Congo is het op het werk ongelooflijk druk, ik ben trouwens nog steeds wat moe. Bovendien moet ik nog een perstekst schrijven voor de kartoenale en vier artikels voor Scherper (met opzoekingswerk!). Deadline was trouwens 1 februari. Maken jullie je dus maar geen zorgen als je niets hoort !

Nog een nieuwtje: Tommy, de kater van papa, was drie weken geleden verdwenen. Sinds gisteren is hij echter terug: in goede gezondheid maar weegt nog maar een goede 2,5 kg ipv de normale 5. Ongelooflijk hé!

De Hermelijn

Twee dagen na elkaar in De Hermelijn (Wannegem-Lede/Kruishoutem) gaan eten. Het was, zoals gewoonlijk, weer eens subliem. Gisterenavond hadden we een gerechtje van het suggestiebord gekozen. Voor mij niertjes, geserveerd met een fantastisch lekkere graanmosterdpuree en witloof ! Ik ga er haast van watertanden als ik er aan denk. Fernand, die nog een beetje ziek is heeft enkel een voorgerecht gegeten: schorsneren met een hoevei. Ook héél lekker. Soms staat dit zelfde gerecht op de kaart met truffels. Mijn favoriet, een gerechtje waar ik helemaal niet aan kan weerstaan.

Vanmiddag gingen we daar dus opnieuw eten met de leden van de jury van de Euro-kartoenale. Het werd een menu met enkele hapjes, een ravioli van eendenlever en scampi's (hmmmm), ossehaas en mergpijp met groetenkrans en tenslotte als dessert chocoladeijs met marsepein en gebakken ananas. Ik denk dat we nu wel genoeg gegeten hebben voor een tijdje ! Toch niet dit als afsluiter: De Hermelijn is het beste prijs/kwaliteit-restaurant dat ik ken. Een lichte keuken, zin voor creativiteit en op en top vers. Ben je in de buurt spring zeker eens binnen (best reserveren).