Drie jaar geleden al, het lijkt alsof het gisteren was. Een mooie zonnige herfstdag, een uitstapje onder vrienden, lekker bijpraten, lachen ook. En plots, in een fractie van een seconde was het leven van mijn mama voorbij. 55. Veel te jong. Plots kregen woorden als onwezenlijk en verweesd een betekenis voor mij. Woorden die ik tot de dag ervoor enkel technisch kon beschrijven, nu kan ik er een gevoel opplakken. Je stelt je vragen - existentiële vragen, wat doen we hier op aarde eigenlijk, wat is de meerwaarde van de mensheid? Goede voornemens ook zoals meer genieten, minder werken, ... voornemens die uiteraard snel achterwege blijven door de dagdagelijkse routine. Ik mis haar nog elke dag. Maar elke dag opnieuw word ik omringd met lieve mensen, die héél af en toe naar dit afscheid vragen, die ervoor openstaan om te luisteren. Dat is vaak al voldoende om een stukje troost te vinden.