30 oktober 2007

Mama

Drie jaar geleden al, het lijkt alsof het gisteren was. Een mooie zonnige herfstdag, een uitstapje onder vrienden, lekker bijpraten, lachen ook. En plots, in een fractie van een seconde was het leven van mijn mama voorbij. 55. Veel te jong. Plots kregen woorden als onwezenlijk en verweesd een betekenis voor mij. Woorden die ik tot de dag ervoor enkel technisch kon beschrijven, nu kan ik er een gevoel opplakken. Je stelt je vragen - existentiële vragen, wat doen we hier op aarde eigenlijk, wat is de meerwaarde van de mensheid? Goede voornemens ook zoals meer genieten, minder werken, ... voornemens die uiteraard snel achterwege blijven door de dagdagelijkse routine. Ik mis haar nog elke dag. Maar elke dag opnieuw word ik omringd met lieve mensen, die héél af en toe naar dit afscheid vragen, die ervoor openstaan om te luisteren. Dat is vaak al voldoende om een stukje troost te vinden.
Posted by at
Labels:

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik krijg tranen in mijn ogen als ik dit lees... ik ben dan ook veel emotioneler geworden de laatste jaren, door de geboorte van Egon? door het overlijden van mijn vader? Enerzijds dacht ik dat ik daardoor "verhard" was, als reactie tegen het waarom van zijn overlijden, maar dat is nu omgeslagen in emotionaliteit dus. Hij is ook slechts 56 geworden (nu al meer dan 11 jaar geleden). Afscheid konden we niet nemen, want hij was uit het leven weggerukt tijdens een werktrip naar Sardinië. Zoveel mooie momenten die hij al heeft moeten missen. En dat geldt voor jouw mama niet minder natuurlijk. De geboorte van Aren... Morgen weer 1 november... op het kerkhof wil ik altijd zo snel mogelijk weg om mijn emoties niet de vrije loop te laten. Veel sterkte in deze periode (en altijd natuurlijk, want je leeft er elke dag mee, met de herinneringen en de leegte).

31 oktober 2007 om 10:08:00 CET
Anoniem zei

voor jou ook

31 oktober 2007 om 10:31:00 CET
Anoniem zei

Iedereen krijgt op een zeker moment met dit soort droevige gebeurtenissen te maken. Soms heel snel al (op mijn negentiende) met het overlijden van mijn 2 jaar jonger broertje en dan wat later met ouders, nog altijd te vroeg natuurlijk! Ik heb mijn beide ouders nog maar ik begrijp je levensvragen, de leegte zal blijven maar je leert er mee leven of beter 'je leert te leven'. Het is goed om er bij stil te staan hoe mooi maar ook hoe kort ons leven kan zijn. Dus geniet...

31 oktober 2007 om 18:41:00 CET
Anoniem zei

Ik mis mijn moeder ook nog héél dikwijls, hoe langer het geleden is dat ze ook zo plots overleed, hoe meer levensmomenten er uiteraard zijn waarvan je zegt: had ze dat nog mogen meemaken. De dood is ook een deel van het leven, we moeten het wel aanvaarden, maar het is niet altijd even gemakkelijk.

1 november 2007 om 06:15:00 CET
Anoniem zei

Ik mis mijn mama ook nog elke dag. Ik dacht dat de geboorte van Aren een heel hard moment zou zijn. Als je zelf mama wordt heb je een grote behoefte aan het delen van je ervaring, emoties en de goede raad van je mama. Toch bleek dit voor mij wel mee te vallen. Het zien van mijn kleine spruit gaf mij een heel goed gevoel en ondanks het feit dat mama er niet meer is was ze er toch bij. Aren heeft als tweede naam Lu van haar oma Lucienne en heeft haar neus. Misschien heeft ze ook enkele karaktertrekjes van haar oma of haar bulderende lach waar ze hele zalen mee aan het lachen kreeg (vaak toneelspelers incluis). Mama zal er altijd zijn. Niet meer lijfelijk maar in gedachten vergeten we haar nooit. Ik hoop dat ik ook zo een goede mama mag zijn voor Aren als mama dat voor ons was. Er is nu reeds 3jaar voorbijgegaan en er is ontzettend veel gebeurd ondertussen. We blijven vooruit gaan in het leven maar toch blijft 30 oktober een dag om stil te staan. Oktober blijft een moeilijke maand, dagelijks gaat ze nog door mijn gedachten maar in oktober vloeien er nog af en toe traantjes. Een mama verliezen doet pijn hoe oud je ook bent.

1 november 2007 om 18:41:00 CET

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)