
26 september 2008
03 september 2008
Langeafstandsknuffel
OK rugzakken waarmee je je batterijen via zonne-energie kan opladen, tot daar toe. Maar wist je dat er ook T-shirts zijn met sensoren die via GSM een bericht sturen naar een andere T-shirt met sensoren, waarmee je dus kan knuffelen op afstand. Een zakenreisje wordt dus geen probleem meer, net voor het slapengaan neem je jezelf nog eens goed vast en je kinderen voelen het als een knuffel. Of een T-shirt die verkleurt als je in de buurt van een draadloos netwerk komt, hoe sterker de verkleuring, hoe sterker het signaal!
23 augustus 2008
Netwerken
Op minder dan één week, word ik vier keer op de lunch gevraagd. Gezien ik al een tijdje door heb dat netwerken belangrijk is, zeg ik dan maar braaf ja en tracht er het beste van te maken. Gelukkig zijn er ook luches bij waarvan ik het echt plezant vind om wat bij te praten.
14 augustus 2008
Help!
Vandaag gelezen:
Sollicitanten worden nog steeds gediscrimineerd op geslacht en afkomst. Maar leeftijdsdiscriminatie komt nog vaker voor. En die leeftijd ligt niet eens zo hoog, leert ons een Nederlands onderzoek. Volgens de 737 ondervraagden voor het Arbeidsmarkt GedragsOnderzoek (AGO) van Intelligence Group, begint die discriminatie al van 36 jaar. Werkgevers vinden kandidaten boven die leeftijd minder aantrekkelijk om aan te nemen.
Bijna een kwart van de ondervraagden zegt dat in hun organisatie wel eens kandidaten worden afgewezen vanwege hun leeftijd.
Sollicitanten worden nog steeds gediscrimineerd op geslacht en afkomst. Maar leeftijdsdiscriminatie komt nog vaker voor. En die leeftijd ligt niet eens zo hoog, leert ons een Nederlands onderzoek. Volgens de 737 ondervraagden voor het Arbeidsmarkt GedragsOnderzoek (AGO) van Intelligence Group, begint die discriminatie al van 36 jaar. Werkgevers vinden kandidaten boven die leeftijd minder aantrekkelijk om aan te nemen.
Bijna een kwart van de ondervraagden zegt dat in hun organisatie wel eens kandidaten worden afgewezen vanwege hun leeftijd.
Help, nog slechts 9 maanden de tijd en ik zit voor goed aan mijn werkgever vast?
09 augustus 2008
Zonder vrouwen
Wij maar zeuren over het glazen plafond, de ongelijke loonverhouding tussen mannen en vrouwen en het feit dat het toch maar tijd wordt dat ook de vaders ouderschapsverlof gaan nemen zodat onze carrières EN ons pensioen er niet onder gaan lijden. Op de Olympische Spelen zijn er 4 landen die geen vrouwen afvaardigen. Mijn verontwaardiging was groot. Waarom in godsnaam, krijgen vrouwen niet het recht om op hoogstaand niveau te sporten (of te sporten tout court?)?
04 augustus 2008
Minuten
5 minuten per strookje, 7 strookjes per film, 19 filmpjes. Bijna 40.000 seconden heeft het geduurd eer we alle dia's ingescand hadden! Nu maar hopen dat ons digitale toestel snel gerepareerd wordt.
30 juli 2008
Bezoek aan de waterval
Verbaasd over het prachtige landschap, kon ik nog net zeggen: 'zo mooi, het lijkt wel een ....', een fractie van een seconde later lig ik op de grond, een pijnscheut door mijn teen. Hinkelend bereik ik het water om mijn voet erin onder te dompelen, kwestie van het zwellen tegen te gaan. Ik kon nog nauwelijks genieten van deze prachtige watervallen, echt zoals in een subtropisch zwembad (dat is wat ik wou zeggen), met azuurblauw water en prachtige bomen er omheen. Als mijn eerste kootje van mijn tweede teen een blauw ringetje begint te vertonen, raadt de gids toch aan om langs een dokter-apotheek te gaan. Tot mijn verbazing is de spreekkamer in een open ruimte achter in de apotheek. 'Gelukkig dat ik enkel voor mijn teen kom', flitst het door me heen. Maar ik maak me zorgen om niets: twee meter van me vandaan en nog steeds achter haar toog blijvend verwijst de dokter-apotheker me door naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis blijkt er één dokter aanwezig, de hoofdchirug, gespecialiseerd in ... alles. Gelieve even op het bankje (in open lucht) te wachten tot de dokter er is. We trachten de affiches aan de muur te begrijpen: een superhaan (superman bij de kippen) steekt een belerend vingertje in de lucht en alle kippetjes zitten mooi in van die grote manden. We besluiten dat het over de vogelgriep gaat. De superdokter laat ons weten dat hij het ontzettend druk heeft, een soort buikgriep of zo. Persoonlijk vinden we het vrij rustig in het ziekenhuis, waar slechts hier en daar iemand aangeslenterd komt (ik denk niet dat ze er ziekenwagens hadden).
Na een kort onderzoek blijkt het toch wel aangewezen om een foto van mijn teen te nemen. Hup, samen met de verpleger naar de radiologie, enkele deuren verder. We staan voor een gesloten deur. Oh ja, zegt die verpleger laconiek, het is vier uur dertig, die is naar huis. Ok dan gaan we ook maar naar huis, in de veronderstelling dat alles wel in orde komt met de teen.
En inderdaad alles is in orde gekomen, de dieppaarse, rode teen werd stilaan terug normaal.
Abonneren op:
Posts (Atom)